09.09.2023
Powiedziałam Ci, że mam gdzie wywalać znaki, ale nie jestem w stanie napisać żadnego z nich od dwóch tygodni. Powiedziałam Ci, że nie chcę z Tobą być, ale nic mnie tak dawno nie bolało jak ta decyzja.
Kocham Cię w chuj i nie mogę się doczekać, aż przestanę.
I nawet nie umiem napisać nic sensownego do Ciebie, bo wiem, że nie powinnam się na tym skupiać.
10.09.2023
Zawsze z uzależnienia wychodzi się tak samo. Z każdego. Z tego od Ciebie też.
Tak naprawdę boję się momentu, kiedy przestaniesz być dla mnie taki kurewsko ważny, a wiem, że przestaniesz. Wiem, że muszę skupić się na tym, żeby z Tobą nie być, żeby o Tobie nie myśleć i żeby zobaczyć, ile moje życie ma jeszcze pozytywów. Ale nie opiszę Ci, jak często marzę o tym, żebyś przyjechał, powiedział pierdolone „przepraszam”, „kocham Cię”, „porozmawiajmy”.
I kurewsko boli mnie to, że wiem, że nigdy tego nie zrobisz.
Każda rozmowa wygląda zawsze tak samo. I chociaż bardzo Cię kocham, nie mogę w kółko zgadzać się na to samo.
Wiesz, czego chciałabym najmocniej na świecie?
Ciebie.
Żebyś mnie chciał. Żebyś myślał o mnie choć w połowie z taką czułością i miłością, z jaką ja myślę o Tobie. Żebyś w końcu uświadomił sobie, że nie chcesz mnie stracić.
I boję się tego, że kiedyś ten dzień może nadejść, a ja wtedy nie będę już nic do Ciebie czuła.
A tak mocno Cię kocham.
Chciałabym Ci powiedzieć tyle rzeczy, że czasem aż mnie wykręca z tęsknoty za Tobą. I tęsknota zawsze wygląda tak samo, wiesz? Pali żywym ogniem.
Powiedziałeś, że jest tu bałagan i nie ma nic do jedzenia, a ja nie wiedziałam, jak powiedzieć Ci, że moje życie ostatnio ogranicza się właściwie do tęsknienia za Tobą. Że jest mi normalnie niedobrze z tęsknoty i najchętniej wtuliłabym się w Ciebie pod kołdrą i udawała, że wszystko jest okej.
11.09.2023
Chciałabym tylko, żebyś przyszedł i mnie przytulił. Jestem taka żałosna.
Zadzwoniłeś, a ja zestresowałam się jak nigdy, modląc się, żebyś powiedział mi to, co chciałabym usłyszeć. Żebyśmy pogadali. Żebyś w końcu powiedział coś, co pozwoliłoby mi uwierzyć, że może jeszcze jest o czym rozmawiać.
A Ty znowu udajesz, że zadzwoniłeś przez przypadek. Że nie ma o czym gadać. Że to wszystko to moje nerwy.
Wiesz, że pękasz moje małe serduszko i robisz to za każdym razem przy takiej akcji?
I tak, wiem, że jestem idiotką, że Ci na to pozwalam. To chore. I są takie momenty, w których chciałabym dosłownie wyparować, kiedy uświadamiam sobie, że znowu dałam się wciągnąć w to samo.
Boże, błagam Cię, niech jakimś kurwa cudem to się skończy. Niech się przewinie. Niech przestanę odczuwać ten zjebany ból.
Bo to boli. Dosłownie boli.
I jest tak kurewsko przykre jak nic.
Przysięgam, jak kurwa nic nigdy nie było.
Że ja tak strasznie go chcę, a on sprawia mi taki ból, że nie mogę oddychać.
17.09.2023
Czy jest lepiej?
Wczoraj był największy kryzys od trzech tygodni i skoro upadłam już tak nisko jak wczoraj, to chyba znaczy, że się podnoszę?
Jesteś jedyną osobą, o której dzisiaj myślę. Nie wiesz, jak wiele bym oddała za przytulenie się do Ciebie.
Będzie lepiej z dnia na dzień, prawda?
Wiesz, najgorsze jest to, że wszyscy mówią, że radzę sobie super, a tak niewiele osób widzi, jak bardzo, ale to naprawdę bardzo jestem rozwalona bez Ciebie.
Chcę Cię każdym kawałeczkiem mojego serduszka. Ta decyzja bolała już w momencie, w którym ją podejmowałam, a teraz robię wszystko, żeby się nie cofnąć. Tak bardzo skupiam się na tym, żeby nie pisać, nie dzwonić i nie tęsknić, że uwierz mi — nie jestem w stanie skupić się na niczym innym.
Jeżeli jest coś, na czym mi ostatnio zależy, to tylko na tym, żebyś zrozumiał, jak potrafiłeś mnie krzywdzić.
Ale Ty tego nigdy nie zauważysz, prawda?
Powiem Ci coś: nie umiem odpuszczać ludzi. Jestem beznadziejna w nieodzywaniu się. I chyba właśnie tego się teraz uczę.
To bardzo cenna lekcja.
Wcale mi się nie podoba.
25.09.2023
Wiesz, że po tym już nigdy ze sobą nie będziemy, prawda?
Wiem, że żadna z rzeczy, które mówiłeś pod moim adresem, nie jest prawdą, ale jak mogłeś nam to, kurwa, zrobić?
Chciałam Cię.
To było takie kurewsko trudne — rozstać się z Tobą i Cię odpuścić. Wiem, że za jakiś czas nawet nie będę pamiętała Twojego wyglądu ani imienia. Wiem, że mi przejdzie.
Ale to, co czuję teraz, to normalnie są ataki paniki bez Ciebie.
Zniszczyłeś mnie, a ja siedzę w domu i myślę o tym, jak kiedyś myślałam o Tobie ciepło. Jak wydawałeś mi się idealny.
Myślałam, że takie rzeczy dzieją się tylko w filmach. Że to nie jest prawdziwe życie. Myślałam, że mnie to nigdy nie spotka i do dzisiaj nie wiem, jak właściwie się w to wpakowałam.
Zniszczyłeś mnie.
A ja Ci na to pozwoliłam.
Boże, to było takie ciężkie rozstanie. Mam wrażenie, że ciągnęło się wieki, a jednocześnie było nieuniknione.
Już po pierwszym rozstaniu pamiętam, że zastanawiałam się, czy to jest dobry pomysł, żeby do siebie wracać po tym wszystkim, co mówiłeś. Już tak dawno nie pamiętam, kiedy pierwszy raz mnie skrzywdziłeś, że czasami wydaje mi się, że sama na to wszystko pozwoliłam, wracając do Ciebie w kółko.
To jest paskudne, że wydarzyło się tyle rzeczy, że już tego nie naprawimy.
Dlaczego to zrobiłeś?
Kim ja dla Ciebie byłam?
Co?
Trafiłam w punkt.
To jest właśnie to pytanie, które wywołało lawinę łez. Chyba dlatego nie daje mi spokoju.
Kim byłam?
Dobrą zabawą? Kimś na przeczekanie? Kimś, przy kim miałeś być do czasu, aż pojawi się ktoś lepszy?
Tak bardzo chciałabym wiedzieć.
26.09.2023
To strasznie przykre widzieć szczęście innych w momencie, w którym Twoje własne się rozpada. I nie dlatego, że jestem zazdrosna. Tylko dlatego, że zaczęliśmy się spotykać mniej więcej w tym samym czasie.
Nigdy o tym nie pomyślałeś w ten sposób, prawda?
Nigdy nawet przez sekundę nie pomyślałeś, że w tym samym momencie, kiedy inni byli szczęśliwi, my właśnie się rozpadaliśmy. Że tak bardzo chciałam przeżywać takie rzeczy z Tobą.
Wiem, że nie.
Głupie pytanie.
Boże, to było tak bolesne, że muszę to napisać. Bo jest tak kurewsko dużo rzeczy, które muszę z siebie do Ciebie wyrzucić, a których nigdy nie chciałeś słuchać.
Muszę wyjść.
Dzisiaj tyle mi się kotłuje w głowie, że chyba zeświruję.
Tyle przeszłam.
Nawet kurwa nie mogę powiedzieć, że przeszliśmy to razem, bo Ciebie nigdy nie było przy mnie wtedy, kiedy się rozpadałam.
Kim ja kurwa dla Ciebie byłam?
27.09.2023
To jest dla mnie bardzo ciężki czas i marzę o tym, żebyś kiedyś powiedział, że przestałeś się odzywać, bo zrozumiałeś, jak bardzo mnie zniszczyłeś.
Ale smutna prawda jest taka, że Ty po prostu masz to w dupie, prawda?
28.09.2023
Udało mi się skończyć pisać.
Pewnie nie ma to dla Ciebie żadnego znaczenia, bo nie wiesz, jak ciężko było zebrać myśli w tym koszmarnym miesiącu.
W końcu udaje mi się robić proste rzeczy, które miesiąc temu były dla mnie nie do pomyślenia. Zawaliłam przez ten czas tyle, że aż jestem zła na siebie, że pozwoliłam sobie tak bardzo skupić się na tych zjebanych, nic niewnoszących do mojego życia wiadomościach.
Cały miesiąc męki, który mi sprezentowałeś, a Ty nawet nigdy się nad tym nie zastanawiałeś.
I wiesz, co Ci powiem?
Boję się.
I zastanawiam się, dlaczego tak nagle przestałeś pisać.
Jakie to pokurwione kochać tak mocno kogoś, nad kim człowiek zastanawia się po nocach, czy nie odwali nagle jakiegoś niespodziewanego numeru.
Zdradzę Ci sekret.
Jesteś ostatnią osobą, którą chciałabym teraz spotkać, usłyszeć i na którą chciałabym teraz patrzeć.
30.09.2023
Czasami czekam na „przepraszam”, które nigdy nie przyjdzie, wiesz?
Czasami aż mam dreszcze na całym ciele, tak bardzo za Tobą tęsknię.
Napisałeś o tych prostych rzeczach i przypomniałam sobie, jak potrafiliśmy być normalni w tych wszystkich rzadkich chwilach.
A przecież to właśnie one powinny tworzyć związek.
Jem tiramisu pod kocem i przypominam sobie naszą wspólną spokojną jesień. Wieczory pod kocem. To, jak zasypiałam z głową na Twoich kolanach i jak wtedy było mi dobrze.
Jejku.
To było wtedy takie bezpieczne.
Ja pierdolę, jak to boli.
